ஆசிய பிராந்தியத்தின் எண்ணெய் பனை (Oil Palm) அபிவிருத்தி குறித்த பகுப்பாய்வின்படி, எண்ணெய் பனை துறையில் இலங்கை முடிவெடுக்கத் தயங்கியதால் பெரும் பொருளாதார இழப்பைச் சந்தித்துள்ளது என்பது தெளிவாகிறது. குறிப்பாக, மலேசியா, இந்தோனேசியா மற்றும் இந்தியா ஆகிய நாடுகள் இத்துறையில் கையாண்ட திட்டமிட்ட, மூலோபாய அணுகுமுறைகளுடன் ஒப்பிடுகையில் இலங்கையின் இந்தத் தயக்கம் பெரும் பின்னடைவை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
1960களில் மலேசியா ரப்பர் உற்பத்தியின் மீதான தனது அதிகப்படியான தங்கியிருப்பைக் குறைக்க விரும்பியபோது, எண்ணெய் பனை செய்கையை நோக்கித் திரும்பியது. கூட்டாட்சி நில மேம்பாட்டு ஆணையம் (Federal Land Development Authority –FELDA) என்ற அரசாங்க அமைப்பின் மூலம், கிராமப்புற மக்களுக்கு நிலம், கன்றுப் பொருட்கள், விளைச்சலுக்கு உத்தரவாதமான சந்தை மற்றும் பதப்படுத்தும் ஆலை வசதிகள் போன்றவற்றை வழங்கி அரசாங்கம் ஆதரவளித்தது. இதன் விளைவாக, எண்ணெய் பனை அந்நாட்டின் முதன்மைப் பொருளாதாரப் பயிராக மாறியதுடன், அதன் செய்கைப் பரப்பு சுமார் 55,000 ஹெக்டேயரிலிருந்து 5.74 மில்லியன் ஹெக்டேயர் வரை பிரம்மாண்டமாக விரிவடைந்தது.
இந்தோனேசியா இன்னும் பெரிய அளவிலான ஒரு மூலோபாய அணுகுமுறையைக் கையாண்டது. அது எண்ணெய் பனை செய்கையைக் கிராமப்புறக் குடியேற்றங்கள் மற்றும் பெரிய நிறுவனங்களின் பெருந்தோட்ட அபிவிருத்தியுடன் ஒருங்கிணைத்தது. இதன் விளைவாக, அந்நாட்டின் செய்கைப் பரப்பு 1990இல் சுமார் 1.1 மில்லியன் ஹெக்டேயராக இருந்ததிலிருந்து 2021ஆம் ஆண்டளவில் 15 மில்லியன் ஹெக்டேயருக்கும் அதிகமாகப் பிரம்மாண்டமாக உயர்ந்தது.
இந்தியா தனது எண்ணெய் பனை உற்பத்தியை அண்மைக்காலமாக மிக வேகமாக அதிகரித்து வருகிறது. வெளிநாடுகளில் இருந்து சமையல் எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யப்படுவதைக் குறைப்பதற்காக, ‘தேசிய சமையல் எண்ணெய் – எண்ணெய் பனை இயக்கம்’ (NMEO-OP) என்ற பிரம்மாண்ட திட்டத்தின் கீழ் எண்ணெய் பனை செய்கைப் பரப்பை விரிவாக்க இலக்கு வைத்துள்ளது. இதன்படி, 2026 மார்ச் மாதமளவில், இந்தியா சுமார் 640,000 ஹெக்டேயர் நிலப்பரப்பில் எண்ணெய் பனையை பயிரிட்டுள்ளதுடன், கிட்டத்தட்ட 2.01 மில்லியன் தொன் கச்சா ஃபாம் ஒயிலையும் (Crude palm oil) உற்பத்தி செய்து சாதனை படைத்துள்ளது.
இலங்கையின் வர்த்தக ரீதியிலான எண்ணெய் பனை தொழில்துறையானது 1968 ஆம் ஆண்டிலேயே ஆரம்பமானது. காலியிலுள்ள நாக்கியாதெனிய எஸ்டேட்டில் இதற்கான செய்கை முதன்முதலில் தொடங்கப்பட்டது. வயது முதிர்ந்த மற்றும் இலாபமற்றதாக மாறிக்கொண்டிருந்த ரப்பர் தோட்டங்களுக்கு ஒரு சிறந்த மாற்றாகவே இலாபகரமான இந்த எண்ணெய் பனைப் பயிர் இலங்கைக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
ஆண்டுக்குச் சுமார் 3,500 முதல் 5,000 மில்லிமீட்டருக்கும் அதிகமான மழையைப் பெறும் இலங்கையின் ஈரவலயச் சூழல், எண்ணெய் பனை செய்கைக்கு மிகவும் உகந்ததாகும். காலியிலுள்ள நாக்கியாதெனிய எஸ்டேட், 2020 ஆம் ஆண்டில் நிலையான எண்ணெய் பனைக்கான சர்வதேச அமைப்பின் (RSPO) சான்றிதழைப் பெற்றது. இதன் மூலம், தெற்காசியாவிலேயே இத்தகைய சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புச் சான்றிதழைப் பெற்ற முதலாவது எண்ணெய் பனைத் தோட்டம் என்ற பெருமையை அது பெற்றது.
2016 ஆம் ஆண்டில் எண்ணெய் பனை செய்கையை 20,000 ஹெக்டேயர் வரை விரிவாக்க அரசாங்கம் அனுமதி அளித்த போதிலும், அச்செய்கை பெரிய பிராந்திய பெருந்தோட்ட நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே மட்டுப்படுத்தப்பட்டது. மலேசியா, இந்தோனேசியா மற்றும் இந்தியா போன்ற நாடுகள் காட்டிய வழியைப் பின்பற்றாமல், சிறிய அளவிலான உள்ளூர் விவசாயிகளை இத்துறையில் ஈடுபடுத்துவதற்கான ஒரு முறையான மாதிரியை இலங்கை உருவாக்கத் தவறிவிட்டது.
சுற்றுச்சூழல் தொடர்பான கவலைகளே விவாதத்தின் முக்கிய மையப்பொருளாக மாறின. 2021 ஆம் ஆண்டில் எடுக்கப்பட்ட தற்காலிக அரசாங்கத்தின் திடீர் கொள்கை முடிவு, எண்ணெய் பனை செய்கைக்கு முழுமையான தடை விதித்ததுடன், ஏற்கனவே இருக்கும் தோட்டங்களையும் படிப்படியாக அழிக்குமாறு உத்தரவிட்டது.
எண்ணெய் பனை செய்கை தொடர்பான இலங்கையின் எதிர்காலக் கொள்கையானது, பிற நாடுகளில் ஏற்பட்ட சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட அனுமானங்களின்றி, உள்ளூர் அறிவியல் சான்றுகள், தெளிவான செய்கை எல்லைகள் மற்றும் நிலையான சுற்றுச்சூழல் நடைமுறைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு வகுக்கப்பட வேண்டும் என இந்த பகுப்பாய்வு வலியுறுத்துகிறது.
தற்போது நிபுணர் குழுவொன்று இந்தத் தடையை நீக்குவதற்குப் பரிந்துரைத்துள்ளதால், நாட்டின் சமையல் எண்ணெய் மற்றும் விவசாய வியூகத்தின் ஒரு அங்கமாக எண்ணெய் பனை செய்கையை மீண்டும் பரிசீலிப்பதற்கான ஒரு சிறந்த வாய்ப்பு இலங்கைக்குக் கிடைத்துள்ளது.
மலேசியா, இந்தோனேசியா மற்றும் இந்தியா ஆகிய நாடுகளிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய முக்கிய பாடம் என்னவென்றால், எண்ணெய் பனை செய்கையில் சவால்களோ அபாயங்களோ இல்லை என்பதல்ல; மாறாக, சாத்தியமான விவசாய வாய்ப்புகளை நிலையான பொருளாதார நன்மைகளாக மாற்ற வேண்டுமாயின், இலங்கைக்கு நிலையான கொள்கை, அறிவியல் ஆராய்ச்சி மற்றும் நீண்ட காலத் திட்டமிடல் ஆகியவை மிக அவசியமாகும் என்பதே அதுவாகும்.
